Osteopatia to medycyna manualna z ponad 100-letnią tradycją. Koncepcja osteopatii odnosi się do postrzegania ciała ludzkiego jako całości, które posiada własne możliwości samoleczenia. Podejście terapeutyczne jest w zależności od stanu pacjenta lokalne bądź globalne- osteopata poprzez techniki manualne działa bezpośrednio lub pośrednio na bolesny region ciała. Leczenie osteopatyczne zapoczątkowuje proces aktywizacji sił witalnych organizmu w procesie powrotu do zdrowia. Potęgą osteopatii jest diagnostyka różnicowa i precyzyjna palpacja. Poprzez wywiad, badanie kliniczne i palpacyjne osteopata poszukuje przyczyny dolegliwości bólowych. Jest to podstawą postawienia diagnozy i rozpoczęcia efektywnego leczenia.
Osteopata zajmuje się głównie terapią dysfunkcji narządu ruchu. Nie oznacza to jednak, iż nie jest świadomy innych przyczyn prowokujących dolegliwości bólowe jak np. choroby układu krążenia, oddechowego, choroby reumatyczne, endokrynologiczne, nowotwory, uszkodzenia strukturalne jak złamania i inne. Osteopata posiada wystarczającą wiedzę z zakresu medycyny by móc wysnuć podejrzenie choroby dającej ból ale niezwiązanej ściśle z układem ruchu. Współpracuje on z lekarzami różnych specjalności. Prosi pacjenta o konsultację w razie wątpliwości oraz w celu zapewnienia bezpiecznego i skutecznego leczenia. Praktyka osteopatii wymaga opanowana olbrzymiej wiedzy ogólnomedycznej oraz perfekcji w doborze i wykonaniu technik manualnych- indywidualnie dobranych w zależności od potrzeb pacjenta. Osteopatą może zostać wyłącznie mgr fizjoterapii lub lekarz, który ukończy 5-letnie szkolenie z zakresu osteopatii prowadzone przez specjalistów światowej klasy z wieloletnim doświadczeniem klinicznym i dydaktycznym. Program szkolenia musi być zgodny z ustaleniami Europejskiej Federacji Osteopatów (EFO).
